पहिचान र कामको वास्तविक सम्बन्ध
हरेक मानिससँग कुनै न कुनै पहिचान हुन्छ। कसैको पहिचान पारिवारिक पृष्ठभूमिबाट आउँछ, कसैको शिक्षा र पदबाट, कसैको देश र संस्कृतिबाट। समाजले यस्तो पहिचानलाई सजिलै चिन्छ र केही समयसम्म सम्मान पनि गर्छ। तर यथार्थ अर्कै छ। समयसँगै धेरै पहिचानहरू फिका बन्छन्। पद बदलिन्छ, अवस्था बदलिन्छ, मानिसको बोलचाल बदलिन्छ। जसले पहिचान बनाएको थियो, त्यही पहिचान एक दिन सामान्य भएर हराउन सक्छ। यही कारणले पहिचानले मिलेको काम केही समयमै सीमित भएर बस्छ।
तर काम भने फरक कुरा हो। कामले बनाएको पहिचान सजिलै हराउँदैन। जसले आफ्नो श्रम, दक्षता र जिम्मेवारीले समाजमा कुनै योगदान गर्छ, त्यसको परिचय धेरै वर्षपछि पनि सम्झिन्छन्। इतिहास हेरियो भने नामभन्दा बढी कामले मानिसलाई चिनाएको छ। वैज्ञानिक, लेखक, आविष्कारक, शिक्षक, सामाजिक अभियन्ता जसले जे गरे, त्यही कामले नै उनीहरूलाई चिनायो। आज पनि आइंस्टाइन भन्नासाथ विज्ञान सम्झिन्छौं। मदर टेरेसा भन्नासाथ सेवा सम्झिन्छौं।
यो कुरा सामान्य जीवनमा पनि उत्तिकै लागू हुन्छ। कार्यालयमा, समाजमा, पारिवारिक जीवनमा मानिसले कुन पद पायो भन्दा उनले कसरी काम गरे भन्ने कुरा ठूलो हुन्छ। पदले त ढोका खोलिदिन्छ, तर कामले त्यही ढोका बन्द हुन नदिन्छ। पहिचानले मिलेको सम्मान त छिट्टै सकिन सक्छ, तर कामले पाएको सम्मान जीवनभर रहन्छ। कतिपय मानिसहरू पदबाट अवकाश पछि झनै सम्मानित हुन्छन्, किनकि उनीहरूको कामले बोली दिएको हुन्छ। यति मात्र होइन, कामले बनाएको छापले अर्को पुस्तालाई पनि प्रेरणा दिन सक्छ।
पहिचानले अस्थायी फाइदा दिन्छ। उदाहरणका लागि, कुनै मान्छेले विभागीय प्रमुखको पहिचानले धेरै निर्णय गर्न सक्छ, धेरै मानिस भेट्न सक्छ। तर त्यो पद छोडेको दिनदेखि, पहिचान कमजोर बन्छ। त्यहीबेला उसले जीवनभर कस्तो काम गर्यो भन्ने कुरा अघि आउँछ। कोही भन्छन्, “उहाँले राम्रो नेतृत्व गर्नुभयो।” कोही भन्छन्, “उहाँको व्यवहार नमिठो थियो।” तर कुनै पनि अवस्थामा पद होइन, काम र व्यवहार नै अन्तिम मूल्यांकन हुन्छ।
कामको ठूलो सौन्दर्य के छ भने, काम सबैले देख्छन्। काम लुक्दैन, बढाएर भन्नुपर्दैन, अरूलाई सम्झाउनुपर्दैन। काम आफैं बोल्छ। कामले बनाएको छवी कहिल्यै रोकिँदैन। यही कारणले कतिपय मानिसहरू नाम कमाउन होइन, काम कमाउन चाहन्छन्। किनकि नाम र उपाधि समयसँग झर्छ, तर कामको प्रभाव समयसँग गहिरो बन्छ।
हामी आफूले कत्तिको राम्रो देखिन्छौं, कत्तिको ठूलो पहिचान छ भनेर मात्रै सोचेर बस्यो भने त्यो अल्पकालीन सोच हो। दीर्घकालीन सोच भनेको कस्तो काम गरिरहेका छौं भन्ने हो। राम्रो व्यवहार, इमानदार प्रयास, निरन्तरता र जिम्मेवारीले बनाएको पहिचान जीवनभर साथ दिन्छ। यति मात्र होइन, मरेपछि पनि सम्झिन्छन्।
निष्कर्षमा भन्नुपर्दा, पहिचानले मिलेको काम केही समयlimited रहन्छ। तर कामले पाएको पहिचान जीवनभर टिक्छ। पहिचान समयको खेल हो। काम नै असली परिचय हो। त्यसैले मानिसले आफ्नो पहिचानलाई होइन, आफ्ना कामलाई बलियो बनाउनु राम्रो हो। किनकि अन्त्यमा मानिसलाई चिनाउने कुरा उसको पद होइन, उसको काम हो।
@कथा जिबनको
**mitolyn reviews**
Mitolyn is a carefully developed, plant-based formula created to help support metabolic efficiency and encourage healthy, lasting weight management.