दाम्पत्य जीवनमा विश्वासको महत्व

दाम्पत्य जीवनमा विश्वासको महत्व — जब दुई मुटु एक धड्कनमा बाँधिन्छन्

दाम्पत्य जीवन भनेको दुई व्यक्तिको केवल शारीरिक मिलन मात्र होइन, यो त दुई आत्माको, दुई मुटुको, दुई सोचको एउटा पवित्र बन्धन हो। यो बन्धनलाई जोगाइराख्ने सबैभन्दा ठूलो शक्ति के हो भनेर सोच्नुभएको छ? त्यो हो — विश्वास। विश्वास बिनाको दाम्पत्य जीवन त्यस्तै हो जस्तै जग बिनाको घर — बाहिरबाट हेर्दा ठूलो देखिए पनि भित्रबाट खोखलो।

विश्वास भनेको के हो?

विश्वास भनेको अर्को व्यक्तिले तिम्रो अनुपस्थितिमा पनि तिम्रै पक्षमा बोल्छ भन्ने कुरामा पूर्ण ढुक्क हुनु हो। विश्वास भनेको उसको फोनमा के छ भनेर जाँच नगर्नु, उसको हरेक कुरामा शंका नगर्नु, उसलाई स्वतन्त्रता दिनु र उसले पनि त्यही स्वतन्त्रताको सम्मान गर्छ भन्ने कुरामा ढुक्क हुनु हो। विश्वास भनेको “म तिम्रो हुँ, तिमी मेरो हौ” भन्ने भावना मात्र होइन, “म तिम्रो सुखदुखमा सधैं तिम्रो साथमा छु” भन्ने प्रतिबद्धता हो।

दाम्पत्य जीवनमा विश्वास किन आवश्यक छ?

विवाहपछि दुई फरक परिवार, फरक संस्कार, फरक बानीव्यहोरा भएका दुई व्यक्ति एउटै छानामुनि बस्न थाल्छन्। यहाँ धेरै कुराहरू मिल्छन्, धेरै कुराहरू मिल्दैनन् पनि। यस्तो अवस्थामा यदि दुईबीच विश्वासको डोरी बलियो छ भने सानाठूला विवादहरूले सम्बन्धलाई असर गर्दैन। तर विश्वास कमजोर छ भने एउटा सानो misunderstand ले पनि ठूलो झगडा निम्त्याउन सक्छ।

विश्वासले दाम्पत्य जीवनमा निम्न कुराहरू ल्याउँछ:

. मानसिक शान्ति: जब तिम्रो जीवनसाथीमाथि विश्वास छ, तब तिम्रो मन शान्त हुन्छ। तिमले उसको हरेक गतिविधिमा शंका गर्नु पर्दैन, उसलाई बारम्बार प्रश्न गर्नु पर्दैन। यो मानसिक शान्तिले दुवैको स्वास्थ्यमा पनि सकारात्मक असर पार्छ।

२. खुला संवाद: विश्वास भएको सम्बन्धमा दुवै पक्षले आफ्ना कुराहरू खुलेर राख्न सक्छन्। मनका कुरा, डर, चिन्ता, सपना — सबै कुरा एकअर्कालाई बताउन सक्छन्। यो खुला संवादले सम्बन्धलाई अझ गहिरो बनाउँछ।

३. आपसी सम्मान: विश्वास र सम्मान एकअर्काका पूरक हुन्। जब तिमले अर्को व्यक्तिलाई विश्वास गर्छौ, तब तिमले उसलाई सम्मान पनि गर्छौ। उसको व्यक्तिगत空间, उसको निर्णय, उसको सोच — सबैलाई सम्मान गर्छौ।

४. समस्या समाधान: जीवनमा समस्या आउँछन् — आर्थिक, स्वास्थ्य, पारिवारिक। यस्तो बेला विश्वासले दुवैलाई एकजुट गरेर समस्या समाधान गर्न मद्दत गर्छ। “हामी मिलेर यसलाई हल गर्छौं” भन्ने भावना आउँछ।

विश्वास कसरी बनाउने?

विश्वास रातारात बन्दैन। यो समय, धैर्यता र निरन्तर प्रयासले बन्छ।

  • सत्य बोल्नुहोस्: सानो झुटोले पनि विश्वासमा दरार आउँछ। सधैं सत्य बोल्नुहोस्, चाहे त्यो कुरो कत्तिको कठिन किन नहोस्।
  • वचन पूरा गर्नुहोस्: जे भन्नुहुन्छ, त्यही गर्नुहोस्। खोक्रा वाचाहरूले विश्वास घटाउँछन्।
  • गोपनीयताको सम्मान गर्नुहोस्: तिम्रो जीवनसाथीले तिमलाई भनेका निजी कुराहरू अरूसँग नबाँड्नुहोस्।
  • समय दिनुहोस्: व्यस्त जीवनमा पनि एकअर्काका लागि समय निकाल्नुहोस्। यो समयले “तिमी मेरो लागि महत्त्वपूर्ण छौ” भन्ने सन्देश दिन्छ।
  • क्षमा गर्न सिक्नुहोस्: गल्ती मानव स्वभाव हो। गल्ती स्वीकार गर्नुहोस् र अर्कोको गल्तीलाई पनि क्षमा दिन सिक्नुहोस्।

विश्वास टुट्दा के गर्ने?

विश्वास एकपटक टुट्यो भने फेरि जोड्न धेरै मेहनत लाग्छ। तर असम्भव छैन। पहिलो कुरा — गल्ती स्वीकार गर्नुहोस्। दोस्रो — व्यवहारमा परिवर्तन देखाउनुहोस्। तेस्रो — धैर्यता राख्नुहोस्। अर्को व्यक्तिले फेरि विश्वास गर्न समय लाग्छ, त्यो समय दिनुहोस्।

निष्कर्ष:

दाम्पत्य जीवन एउटा लामो यात्रा हो। यो यात्रामा धेरै उकालीओराली आउँछन्। तर यदि दुईबीच विश्वासको पुल बलियो छ भने यो यात्रा सुन्दर हुन्छ। विश्वास भनेको प्रेमको जग हो। प्रेम बिनाको विवाह त हुन सक्ला, तर विश्वास बिनाको प्रेम कहिल्यै टिक्दैन। त्यसैले आफ्नो जीवनसाथीमाथि विश्वास राख्नुहोस्, विश्वासिलो बन्नुहोस्, र यो पवित्र बन्धनलाई जीवनभर जोगाउनुहोस्।

विश्वास भनेको प्रेमको त्यो भाषा हो जुन बहिरोले पनि सुन्न सक्छ र अन्धोले पनि देख्न सक्छ।

@कथा जिबनको ……

यो पनि पढ्नुहोस


यसपालिको तीज मनाऔँ कसरी?

यसपालिको तीज मनाऔँ कसरी? देश बाढी, पहिरो र विपत्तिको पीडामा डुबेका बेला मनमा उठेको यही प्रश्न लाई यस कविता ले आवाज दिएको छ। रातो सारी, …

Read more

मेरो भविष्य….

विपत्तिपछि आफ्नो घर, बा–आमा र भविष्य खोजिरहेको एउटा बालकको कथा
मेरो भविष्य

बिहान गाँस खुवाएर,
हात हल्लाउँदै स्कुल पठाएका मलाई,
एकैछिनमा के भयो यस्तो,
म बुझ्नै सकिनँ।

घर फर्किँदा बास छैन,
खाने एक गाँस छैन,
बा–आमाको सास छैन,
खोज्दा कतै लास छैन।

बिहान सम्म त
आमाको हातले मेरो कपाल सजिएको थियो,

ढिलो नगर्नु  है भन्दै
ढोका सम्म आएर हेरि रहेकी थिइन्।

बाले पनि यसै भन्नु भएको थियो,
राम्रोसँग पढ है,
तँ ठूलो मान्छे बन्नुपर्छ,
तैले घरको दुःख फेर्नुपर्छ।

जिम्मेवारीको खाका कोर्नु पर्छ

बुदेस कालमा हामीलाई हेर्नुपर्छ

म किताब बोकेर निस्किएको थिएँ,
झोलाभित्र कापी थियो,
कलम थियो,
र मनभित्र एउटा सानो सपना थियो।

कसलाई थाहा थियो र
म फर्केर आउँदा
फर्किने त्यो बाटो रहने छैन,
बस्ने त्यो घर रहने छैन,
खेल्ने त्यो आँगन रहने छैन।

तेही आगन

जहाँ आमाले बिहान पानी छर्किन्थिन्,
आज त्यहाँ हिलो मात्रै छ।

जहाँ बाले साँझ बसेर
दिनभरको थकान बिसाउनु हुन्थ्यो,
आज त्यहाँ ढुंगा र भग्नावशेष मात्रै छ ।

हो तेही आगन

जहाँ म खेल्थेँ,
जहाँ म हाँस्थेँ,
जहाँ म रिसाउँथेँ,
अनि आमाको काखमा निदाउँथेँ,
आज त्यो ठाउँलाई
म आफैँले चिन्न सकिरहेको छैन ।

म के गरौ कसो गरौ भए

म अलमल भए

म तेही ढलमल भए

अनि .. अनि ..

म चिच्याएँ र भने

 “आमा…!”

पहाडले मेरो आवाज फर्कायो,
तर आमाले फर्काइनन्।

म कराएँ,
“बा…!”

हावाले मेरो आवाज बोकेर गयो,
तर बाको आवाज आएन।

मानिस हरू दौडिरहेका थिए,
कोही कसैलाई खोज्दै थिए,
कोही रोइ रहेका थिए,
कोही ढुंगा पल्टाउँदै थिए,

 कोही हात जोडेर
आकाश तिर हेरि रहेका थिए।

म भने त्यहीँ उभिएर सोचिरहेको थिएँ,

मेरो घर कहाँ गयो?
मेरो परिवार कहाँ गयो?
अनि
मेरो भविष्य कहाँ गयो?

हिजोसम्म मलाई
भोलिको चिन्ता थिएन।

भोलि स्कुल जान्छु,
गृहकार्य गर्छु,
साथीहरूसँग खेल्छु,
सबै संग्ग रमाउछु

मेरो भोलि यत्तिकै सरल थियो।

तर आज
“भोलि” भन्ने शब्द नै
मलाई डर लाग्ने भएको छ।

किनकि आज

मेरो किताब भिजेको छ,

कापी भिजेको छ

पोसाक भिजेको  छ,
तर त्योभन्दा धेरै
मेरो मन भिजेको छ।

गुरुले पढाउनुभएको थियो,

“परिवार नै पहिलो विद्यालय हो।”

अब मेरो विद्यालय कहाँ छ गुरुबा?

गुरुले भन्नुभएको थियो,

“आमाबुबा नै पहिलो भगवान् हुन्।”

अब मेरा भगवान् कहाँ छन्?

तेही पर एक मन्दिर अझै उभिएको छ,
तर मेरो घर किन उभिएन?

भगवान्,
तिमी सबैको कुरा सुन्छौ भने
मेरो एउटा प्रश्नको उत्तर देऊ न,

म सानो थिएँ,
मेरो के गल्ती थियो?

मेरो परिवार को के गल्ति थियो ?

अनि मेरो समाज मेरो देस को

हामीले त
ठूलो महल मागेका थिएनौँ,
सुनचाँदी मागेका थिएनौँ,
हामीलाई त
त्यही सानो घर काफी थियो।

आमाको हाँसो काफी थियो,
बाको काँध काफी थियो,
दुई छाक गाँस काफी थियो,

बस्ने बास काफी थियो
र एउटा सुरक्षित रात काफी थियो।

आज राहतको पालमुनि बसेर
म रात काटिरहेको छु।

वरिपरि मानिस छन्,
तर म एक्लो छु।

खाना दिने हात छन्,
तर आमाको हात छैन।

सान्त्वना दिने आवाज छन्,
तर बाको आवाज छैन।

कसैले मेरो टाउको मुसारेर भन्छ,
“नरोऊ बाबु।”

तर म कसरी नरोऊँ?

आँसु रोक्नलाई पनि त
एउटा आफ्नै मान्छे चाहिँदो रहेछ।

म राति आँखा बन्द गर्दा
अझै आमालाई देख्छु।

 खान बोलाइ रहेकी जस्तो
बा लाई देख्छु,
डराउनु हुँदैन है हेर
म छु नि भने जस्तो

अनि म झसङ्ग ब्युँझन्छु।

वरिपरि पाल हल्लि रहेको छ
बाहिर पानी परि रहेको छ ,
आज  मेरो छेउमा
बा छैनन् ,
आमा छैनन् ।

अहिले
मलाई लाग्छ,

सपना त त्यो बिहान थियो,
तर वास्तविकता यही रात हो।

मेरो देशका ठूला मान्छेहरू हो,
म एउटा सानो बालक हुँ।

मलाई राजनीति आउँदैन,
मलाई भाषण आउँदैन,
म योजना, बजेट, नीति
केही बुझ्दैन

मलाई यत्ति मात्र थाहा छ,

म फेरि स्कुल जान चाहन्छु।

म फेरि किताब समाउन चाहन्छु।

म फेरि राति डर नलाग्ने
एउटा घरमा सुत्न चाहन्छु।

मलाई कसैले दया नगरोस्,
मलाई अवसर देओस्।

मलाई अनाथ भनेर नहेरोस्,
मलाई देशको सन्तान भनेर हेरोस्।

किनकि
मेरा बा आमाले देखेको सपना
अझै मभित्र बाँचेको छ।

बाले भनेको कुरा  ,

पढेर ठूलो मान्छे बन्नुपर्छ।

अनि आमाले,

 कहिले नहार्नु भनेको

हो आमा,
म हार्दिनँ।

म रोए पनि उठ्नेछु।

म टुटे पनि जोडिनेछु।

म डराए पनि अघि  बढ्नेछु।

किनकि
तपाईंहरूको अन्तिम सपना
अब मेरो जिम्मेवारी बनेको छ।

म फेरि किताब किन्नेछु,
म फेरि अक्षर चिन्नेछु
म फेरि भविष्य लेख्नेछु।

तर मेरो एउटा विन्ती छ,

मेरो जस्तो भविष्य
अर्को कुनै बालकको नबनोस्।

स्कुल गएको बच्चाले
फर्केर आउँदा घर खोज्न नपरोस्।

घर भग्नावशेष पल्टाउदै  

बा आमा खोज्न  नपरोस्।

परिवार  फोटो छातीमा च्यापेर
रात काट्न नपरोस्।

कुनै आमाले
आफ्नो सन्तानको झोला भेटेर
सन्तान नपाउने अवस्था नआओस्।

कुनै बाले
आफ्नो छोराको जुत्ता चिनेपछि
आकाशतिर हेरेर रुन नपरोस्।

देश बनाउनेहरू हो,

पुल बलियो बनाइ दिनुहोस्,
बस्ती सुरक्षित बनाइ दिनुहोस्,
नदीको बाटो बनाइ दिनुहोस्,
पीडाको आवाज सुनी दिनुहोस्।

विपत्ति आएपछि
हात जोडेर श्रद्धाञ्जली दिनुभन्दा,

विपत्ति आउनुअघि
जीवन जोगाउने व्यवस्था गरिदिनुहोस्।

हामीलाई राहत मात्र होइन,
सुरक्षित भविष्य चाहिएको छ।

हामीलाई सहानुभूति मात्र होइन,
फेरि उभिने आधार चाहिएको छ।

हामीलाई भाषण होइन,
बाँच्न सक्ने देश चाहिएको छ।

म आज
हिलो लागेको कापीबाट
एउटा सफा पाना निकाल्दै छु।

त्यो पानामा
फेरि आफ्नो नाम लेख्दै छु।

पहिलेभन्दा अलि काँपेको हातले,
तर पहिलेभन्दा धेरै हिम्मतले।

म लेख्दै छु,

“मेरो भविष्य अझै सकिएको छैन।”

मेरो घर बग्यो,
तर सपना बगेको छैन।

मेरो संसार टुट्यो,
तर हिम्मत टुटेको छैन।

मेरा बा–आमा देखिँदैनन्,
तर उहाँहरूको आवाज
अझै मेरो मनमा छ।

“पढ है बाबु…भनेको

हार नमान है…भनेको

आमा,
म पढ्नेछु।

बा,
म हार मान्ने छैन।

एक दिन
म यही देशमा उभिएर
अरू कसैको घर जोगाउने मान्छे बन्नेछु।

कसैको सपना बचाउने मान्छे बन्नेछु।

कसैको बालक
म जस्तै सडकमा उभिएर
मेरो भविष्य कहाँ छ?

 भन्दै रुन नपरोस् भनेर,

म आफ्नो भविष्य आफैँ बनाउनेछु।

आज मसँग
बास छैन,
गाँस छैन,
बा–आमाको सास छैन,
खोज्दा कतै लास छैन।

तर मसँग अझै
एउटा कुरा बाँकी छ,

आशा।

र यही आशाबाट
म फेरि आफ्नो घर बनाउनेछु,
आफ्नो जीवन बनाउनेछु,
आफ्नो देश बनाउनेछु।

किनकि म
विपत्तिले बाँकी राखेको
एउटा बालक मात्र होइन,

म भोलिको नेपाल हुँ।
म मेरो बा–आमाको सपना हुँ।
म नै मेरो भविष्य हुँ।

— दिल अबिरल

डिभोर्सपछि आफ्नै घर पनि नर्क जस्तो लाग्छ|

डिभोर्सपछि आफ्नै घर पनि नर्क जस्तो लाग्छ| डिभोर्सपछि आफ्नै घर पनि नर्क जस्तो लाग्न थाल्यो डिभोर्स हुनु अघि मलाई श्रीमानको घर जेल जस्तो लाग्थ्यो। तर …

Read more

जीवनका गहिरा विचार – सहज तर गहन व्याख्या सहित

मानिसको जीवन नदीझैं कहिले शान्त त कहिले उर्लिन्छ। यस यात्रामा “म किन यहाँ छु?”, “मेरो उद्देश्य के हो?”, “सत्य के हो?” जस्ता प्रश्नले हामीलाई पछ्याइरहन्छ। …

Read more

सुनेको छु आज भोलि दुखी भइछौ अरे

सुनेको छु आज भोलि दुखी भइछौ अरेफुकिलो ज्यान सुकाएर दुब्लि भइछौ अरेकिन पिर लिन्छौ तिमिले केको दुख मान्छौसुनेको छु कता कता एक्लो भइछौ अरेमनमा जति …

Read more